Tiago Szymel Nazário especialista em Neurovarejo e em comportamento inconsciente do consumidor.

☕️ Barco na Beira do rio.

Éramos animais, como qualquer outro animal vivo na natureza. Buscando apenas a existência através da sobrevivência, tudo meio com base nos instintos, desde da alimentação, ao repouso até o sexo e a reprodução. Então de alguma maneira ( existem teorias diversas), mas vou chamar de “alguma maneira”... começamos a evoluir no processo de pensar, a coisa tomou tanta proporção que percebemos que conseguíamos modificar a nossa natureza. Passamos a usar nossa consciência crítica, analítica como um motor para sermos qualquer coisa que nossa imaginação fosse capaz de visualizar. Cada serhumaninho durante a sua existência produziu o que chamo de barco na beira do rio. É bem simples o conceito, você nasce, cresce, e percebe o mundo a sua volta, diante disso você avança o máximo que pode, seja com um feito prático ou teórico, quando você morre seu conhecimento se transforma em um barco na beira do rio, quem vem depois aproveita isso para avançar mais um bocado e o ciclo continua.

Acontece que milhares de anos depois, não sabemos mais o que de fato é real. É como se nada de fato fosse real, partindo do princípio de que tudo foi criado por alguém em algum momento da história ( certas criações foram incríveis e nos mantém vivos até hoje, outras depois de alguns séculos nem tão incríveis assim). Tudo bem que existem os instintos humanos, a biologia e o próprio inconsciente indecifrável, mas ainda assim toda realidade é uma fantasia que escolhemos tornar realidade para que a existência do homem tenha algum sentido mais lógico. Exemplo : você come carne de cachorro? Pode ser que sim, pode ser que não. Depende de onde você viveu e o que aprendeu. Outro exemplo: você concorda com aquilo que aconteceu no 11 de Setembro ? Provavelmente não, mas para quem realizou “ na cabeça” era algo normal. Eis uma pequena reflexão: Quanto de você é seu e o quanto de você é uma repetição?

O quanto somos realmente livres para pensar no mundo, na existência e na nossa vida. Sei que não é lá uma tarefa simples, é bem mais fácil se abraçar com o barquinho que alguém já construiu e abandonou na beira do rio. Afinal, já está pronto.

A questão final é o começo de tudo. O barquinho que eu escolhi pegar na beira do rio me faz pensar que temos duas opções. A primeira seria escolher símbolos/ arquétipos de pensamentos e comportamentos que nos identificamos de alguma maneira e fazer desses o nosso caminho de vida. A segunda opção é olhar com olhar de quem não está disposto a aceitar tudo mastigado e deseja questionar. Não pense que esse segundo caminho é tão interessante, quase sempre você estará numa jornada solitária quando se tratar de pensar por lados distorcidos dos padrões gerais, mas na primeira escolha é um grande saco ser escravo sem saber que é escravizado. Moral da história: O olhar para a civilização como um grande avanço evolucionista e entender que não é possível fazer com que 200 milhões ou 7 bilhões entrem em uma forma de pensamento coletivo ou analítico, é o que é, as coisas são como são, parece redundante mas cada um enxerga o que consegue vê.

Tiago Szymel

06 de dezembro 2018

O HOMEM É UM BICHO NATURALMENTE SOFRIDO.

SEU ESTADO DE CONSCIÊNCIA É SUA MAIOR VANTAGEM PERANTE OUTRAS ESPÉCIES CONCORRENTES E COABITANTES DO MEIO AMBIENTE.
AO MESMO TEMPO ESSA POTENCIAL VANTAGEM SE ASSIMILA CONSTANTEMENTE COM O QUE NOS TEMPOS MODERNOS CHAMAMOS DE "DELÍRIO-FANTASIA-DISTORÇÃO DA REALIDADE".
CONCLUSÃO: O BICHO SOFRIDO, SOFRE COM SUA MAIOR VANTAGEM COMPETITIVA DADA PELA NATUREZA CEGA EVOLUTIVA COMO FORMA NATURAL DA PRÓPRIA NATUREZA EQUILIBRAR O MEIO AMBIENTE, NÃO TORNANDO O HOMOSAPIES UM ANIMAL PODEROSO DEMAIS, SE COMPARADO A TODAS OUTRAS ESPÉCIES.

{A CLAREZA MENTAL, O INCONSCIENTE E O DELÍRIO CAMINHAM LADO A LADO}.

EXEMPLO: O CAVALO , O CACHORRO , O GATO , A PULGA, O RATO , A LAGOSTA, O PEIXE , O CAMARÃO , A GALINHA , A MULA, O JEGUE, O PATO , O MACACO COMUM E TODAS OUTRAS ESPÉCIES ATÉ ONDE NOSSA RASA COMPREENSÃO ALCANÇA, TEM TODOS ALGO EM COMUM:
"NÃO CRIAM"... POLÍTICA, RELIGIÃO, SÍMBOLOS COMPLEXOS, FUTEBOL, CINEMA, TEATRO, CULTURA, ARTE, LIVROS, DISCURSOS DE ÓDIO, MUITO MENOS DE AMOR, MACHISMO, FÉ, FEMINISMO, ENTRE OUTRAS QUESTÕES QUE NOS AJUDAM A CHEGAR NO DIA SEGUINTE ENQUANTO SERES DELIRANTES QUE TENTAM NÃO ATINGIR O FRACASSO DE VOLTAR EM 2 MINUTOS PARA IDADE DA PEDRA E TOTAL SELVAGERIA BRUTAL E NATURAL DE ACORDO COM A PRÓPRIA NATUREZA CEGA E CONTINGENTE.

11 DE MARÇO 2021.

Autor do texto: Tiago Szymel

"Saudade já não sei se é a palavra certa pra falar".
Começar escrevendo um texto com um trecho musical é Interessante por trazer a possibilidade do que será escrito a seguir com apenas um verso.
Falta é ruim.
Falta incomoda.
Falta machuca.
Falta causa agonia.
Falta causa sofrimento.
Falta causa abstinência.
Falta causa o vazio.
Falta causa o tédio.
Falta sufoca.
Falta aperta o peito.
Falta te faz ficar aéreo distante de si mesmo, dos outros, falta te deixa no modo avião.
Falta te faz parecer um morto vivo, uma espécie de sonâmbulo, falta te deixa dopado em estado catatônico.
Falta de deixa com raiva, amargo, ranzinza, chateado.
Falta incomoda muito, falta é pedra no sapato, falta é unha quebrada na quina, falta é o dedinho do pé batendo na quina.
Falta é um correr pra longe e não conseguir se distanciar, é uma espécie de ir pra lá e a falta insistir em te acompanhar.
Falta é saudade bandida, desejo bandido, libido bandida, tesão bandido, ausência necessária porém bandida.
Falta é um combate sangrento de razão contra emoção.
Falta é furacão.
Falta é tempestade.
Falta é desejo, desejo, vontade, vontade.
Falta é aceitar que si tem que ir e mesmo assim lutar contra a pulsão de cometer um genocídio de si mesmo pela teimosia de ficar.
Só sente falta quem sente amor.
Só sente amor que sente falta.
Se o Amor é a falta preenchida então o que significaria a falta vazia ?
O que fazer com o rombo do vazio da falta ?
Como limpar essas feridas infeccionadas do vazio da falta ?
Como equilibrar a cabeça com a tortura do vazio da falta ?
Como sentir o gosto da comida com a Lacuna do vazio da falta ?
Como sentir vontade de se arrumar pra vida e olhar no espelho com sentimento de gente confiante se o buraco da falta te estraçalha dia após dia, dormência após dormência, automático após automático com o disabor da falta.
A falta é dura.
A falta é pedra, é rocha é concreto batendo forte na sua cabeça como um martelo de realidade que distorce toda fantasia construída grão após grão de inteira presença.
Gota após gota de saliva, lágrimas, fluidos corporais naturais, pele quente, pulmões ventilados e corações acelerados.
Falta é falta do olho no olho.
Falta é falta da boca na boca.
Falta é falta do corpo no corpo, da pele na pele.
Falta é falta do amor íntimo, intenso, único, raro, desorganizado e profundo que existiu entre duas pessoas e que mesmo não podendo existir mais, ficará marcado como a marca de um gado marcado, só que não na pele como uma mera tatuagem corporal.
A falta de um sentimento tão intenso marca você como o espermatozoide do seu pai marcou o óvulo da sua mãe e criou a vida. A marca de um amor assim Cria algo tão grandioso que só a morte ou algo muito terrível poderá apagar. Deixemos a falta um pouco de lado e aguardamos o tempo falar.
Tiago Szymel
08-03-2021

TiagoSzymel

⁠Despedaçado significa: Fazer (em) pedaços; quebrar, romper, fragmentar.

É interessante observar as palavras que usamos para expressar uma sensação-sentimento.
Algo que se torna pedaços, que se quebra, se rompe e se fragmenta é dolorido-dolorido por si só.
Tudo bem que a teoria da transformação tem lá seu fundamento quando afirma ''tudo se transforma em outra forma de vida''.
Estou entalado.
Entalado é mais uma palavra interessante para expressar uma sensação-sentimento.
Entalado significa: apertado em local muito estreito; comprimido.
Se sentir apertado, comprimido ou em qualquer lugar estreito é esquisito, é uma forma de prisão de ausência de liberdade.
Falando em prisão será que ao nascer como homosapiens somos naturalmente presos a nossa condição sombria emocional...?
queria poder escrever mais sobre isso.
mas tudo já foi dito.
tudo já foi vivido.
tudo já foi posto na mesa,
tudo já foi jogado no ventilador.
O quanto um homem precisa viver para concluir que em certo momento as palavras acabam...?
Um dia não há mais o que dizer, o que fazer ou pelo que lutar.
tudo se esvai, tudo se esvazia, tudo quebra, tudo rompe, tudo fragmenta, tudo se esgota.
O que é tudo?
Tudo é o que você quiser.
Tudo é o que fizer sentido para você.
Tudo é a válvula oculta que sustenta o seu sistema.
Tudo é a linha fina invisível que parece não ser tão importante assim mas é quase vital.
Vital, outra palavra interessante para expressar uma sensação-sentimento.
VITAL SIGNIFICADO:
1.
relativo a vida.
2.
que é necessário para a manutenção da vida, ou que a afeta de maneira essencial.
"energia v."
Qual energia, pulso, força, movimento, situação que te ajuda a se manter conectado com a terra ?
As vezes são vícios.
As vezes são religiões.
As vezes são familiares.
As vezes são atos profissionais que te dão sentido.
As vezes são obras artísticas- culturais.
As vezes são pequenas simbologias construídas pelas humanidade ( Um lar, alguns vícios, a fé, a família, o trabalho, o entretenimento e sua própria personalidade no mundo), talvez um pouco de cada tudo junto.
Não há mais o que falar.
Não há mais o que questionar.
Não há mais grito.
Só existe silêncio, só existe uma dor silenciosa que grita no silêncio.
Não há milagre que possa ser feito para realizar alguma mudança no que está quebrado.
Não existe receita,
não existe remédio,
não existe esperança,
não existe fé,
não existe psicologia positiva nas trevas emocionais.
só existe dor.
desajuste.
desanimo,
falta de vontade.
Existe falta de vontade viva.
Existe excesso de vontade morta.
Culpados ?
Não existem.
falar sobre o assunto melhora ?
mão melhora.
O silêncio melhora ?
não melhora.
O grito melhora ?
não melhora.
Se enganar melhora?
não melhora.
Aceitar melhora ?
Não melhora.
Lembrar melhora?
Não melhora.
Esquecer melhora?
Anestesia momentaneamente, depois amarga como uma coisa que ficou fora do ponto, ou como algo que ficou azedo foda da geladeira.
É um pequeno incômodo que vai pulsando silenciosamente e de repente estronda seu sistema nervoso.
Parabéns ao marketing de consumo, sem vocês a humanidade não teria chegado tão longe..
Só as ''coisas'' são capazes de aliviar a exaustão emocional até a próxima coisa.
Uma verdadeira vida miserável.
Miserável outra palavra boa.
MISERÁVEL SIGNIFICADO:
1.
muito pobre; paupérrimo.
"um casebre m."
2.
sem valor, reles.
A vida é uma obra de arte natural, o corpo humano é perfeito com todas suas limitações e possibilidades.
A Existência por si só é incrível.
Porém os sentimentos humanos são baixarias desordenadas.
É como escrevi outro dia na parede do quarto: '' Nossa maior vantagem competitiva é na verdade nossa maior desvantagem como forma natural da própria natureza equilibrar o ecossistema''.
Mais 10?
Mais 20?
Mais 30?
mais 33?
talvez mais 66 anos de vida na melhor hipótese ?
Talvez sim, talvez não.
Será que queremos ir tão longe?
Será que temos tantas coisas para fazer e viver ?
ou será que estamos só nos enganando nos enchendo de ideias miseráveis na tentativa de chegar no dia seguinte e buscar algum significado que justifique nosso acordar todo os dias e caminhar para qualquer direção.
A vida é uma maravilha natural e uma piada ao mesmo tempo,
A vida de qualquer outro bicho que não seja bicho como a gente talvez seja mais leve pela cegueira existencial.
Nossa claridade existencial, maior ferramenta capaz de nos separar de um sapo ou um rato, é nosso maior veneno.
Chego nessa etapa da vida com uma pequena certeza temporária, ''temporária pq ainda estou em constante mudança''.
A minha CERTEZA TEMPORÁRIA É: Estou me sentindo um lixo. Um barco afundado, um carro quebrado sem direção, um jovem no precipício, um adulto em ruinas, um zé ninguém sem sonhos, com a boca amarga mesmo se colocar nela um punhado de doces. Perdido, dolorido, machucado, em pedaços, estraçalhado, sem fé, sem amor próprio, só existe dor em mim, tudo é lagrima e escuridão, até quando estou sorrindo me sinto chorando por dentro. Pensei tantas vezes em desistir da vida que já perdi as contas.
mas ainda estou aqui.
pelo que já vivenciei em outras fases, acho que sou intenso de mais.
acho que sou uma espécie de 8 ou 80.
um radical, um extremista que ou não sente nada e é totalmente diferente e apático
ou sente tudo, tudo mesmo.
biologia ?
personalidade ?
abandono paterno ?
Estou cansado dos mestres dos magos ''macacos como eu'' dizendo que tudo tem uma solução, um jeito, uma forma, um método e uma tecnologia.
Será que tem mesmo ou inventamos que tem para ganharmos mais alguns anos de vida ?
A minha percepção é que durante nossa existência vamos passar por altos e baixos emocionais.
As vezes vamos nos sentir ''no pico da produtividade, do sentido, no pico dos amores e significados''.
em outros momentos vamos sentir tanta dor a ponto de querer morrer em vida. Morrer enquanto caminha, enquanto almoça, morrer enquanto escovas os dentes ou enquanto faz sexo.
Resista.
Essa é minha mensagem nos dias de auto lixo.
Resista no dia seguinte.
Resista no próximo.
um dia após você ter conseguido resistir dia após dia você percebe que sua dor mudou de direção.
ainda é dor, mas já não é a mesma dor de 2 ou 3 anos atrás.
talvez daqui 2 ou 3 anos seja outra dor e assim sucessivamente até você chegar no meu estágio atual.
Estou vivendo minha última dor.
depois dessa última dor serei ''de fato'' como a letra da música Socorro-Cássia Eller.
ironicamente um dia achei que já estivesse na fase Socorro- Cássia Eller, para minha surpresa vivenciei duas ou três dores inesperadas após isso,
então tenho lá minhas desconfianças quanto ao sentir e ao não sentir.
mas pela preservação da minha vida, por favor vida, chega de dor profundo incontrolável.
Só quero continuar vivo, fazendo o que tenho que fazer para que minha existência faça algum sentido.
Tiago Szymel

Boat on the river.

We were animals, like any other living animal in nature. Seeking only existence through survival, everything based on the instincts, from food, to rest to sex and reproduction. So somehow (there are several theories), but I will call it "somehow" ... we began to evolve in the process of thinking, it took so much proportion that we realized that we could change our nature. We began to use our critical, analytical consciousness as a motor to be anything our imagination could visualize. Every human being during his lifetime has produced what I call a river-side boat. It is very simple concept, you are born, grows, and perceive the world around you, in front of it you advance as much as you can, either with a practical or theoretical fact, when you die your knowledge turns into a boat by the river , whoever comes after takes advantage of this to advance a bit more and the cycle continues.

It turns out that thousands of years later, we no longer know what is in fact real. It is as if nothing really is real, assuming that everything was created by someone at some point in history (certain creations were incredible and keep us alive to this day, others after a few centuries or even so incredible). It is well that there are human instincts, biology, and the indecipherable unconscious itself, but yet every reality is a fantasy that we choose to make so that man's existence has some more logical meaning. Example: Do you eat dog meat? Maybe yes, maybe not. It depends on where you lived and what you learned. Another example: do you agree with what happened on September 11? Probably not, but for those who performed "in the head" was normal. Here is a small reflection: How much of you are yours and how much of you is a repetition?

How much we are really free to think about the world, the existence and our life. I know that it is not a simple task, it is much easier to hug with the little boat that someone has already built and left by the river. After all, it's ready.

The final question is the beginning of everything. The little boat I chose to pick up at the river's edge makes me think we have two options. The first would be to choose symbols / archetypes of thoughts and behaviors that we identify in some way and make these our way of life. The second option is to look with a look of who is not willing to accept everything chewed and want to question. Do not think that this second path is so interesting, you will almost always be on a lonely journey when it comes to thinking about distorted sides of general patterns, but in the first choice it is a great slave to be a slave without knowing that you are enslaved. Moral of history: The look at civilization as a major evolutionary advance and understand that it is not possible to make 200 million or 7 billion enter into a form of collective or analytical thinking, it is what it is, things are as they are, it seems redundant but everyone sees what they can see.

Tiago Szymel

December 6, 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Barco en la Beira del río.

Éramos animales, como cualquier otro animal vivo en la naturaleza. Buscando sólo la existencia a través de la supervivencia, todo medio con base en los instintos, desde la alimentación, al reposo hasta el sexo y la reproducción. Entonces de alguna manera (hay teorías diversas), pero voy a llamar "alguna manera" ... empezamos a evolucionar en el proceso de pensar, la cosa tomó tanta proporción que percibimos que conseguíamos modificar nuestra naturaleza. Pasamos a usar nuestra conciencia crítica, analítica como un motor para ser cualquier cosa que nuestra imaginación fuera capaz de visualizar. Cada ser humano durante su existencia produjo lo que llamo barco a la orilla del río. Es muy simple el concepto, nacer, crece, y percibe el mundo a su alrededor, delante de usted usted avanza lo máximo que puede, sea con un hecho práctico o teórico, cuando usted muere su conocimiento se transforma en un barco a la orilla del río , quien viene después aprovecha eso para avanzar un poco más y el ciclo continúa.

Sucede que miles de años después, ya no sabemos lo que realmente es real. Es como si nada de hecho fuera real, partiendo del principio de que todo fue creado por alguien en algún momento de la historia (ciertas creaciones fueron increíbles y nos mantiene vivos hasta hoy, otras después de algunos siglos ni tan increíbles así). Todo bien que existen los instintos humanos, la biología y el propio inconsciente indecible, pero aún así toda realidad es una fantasía que elegimos hacer realidad para que la existencia del hombre tenga algún sentido más lógico. Ejemplo: usted come la carne de perro? Puede ser que sí, puede ser que no. Depende de donde usted vivió y lo que aprendió. Otro ejemplo: ¿estás de acuerdo con lo que sucedió el 11 de septiembre? Probablemente no, pero para quien realizó "en la cabeza" era algo normal. He aquí una pequeña reflexión: ¿Cuánto de ti es tuyo y cuánto de ti es una repetición?

En cuanto somos realmente libres para pensar en el mundo, en la existencia y en nuestra vida. Sé que no es una tarea sencilla, es mucho más fácil abrazarse con el barquito que alguien ha construido y abandonado a la orilla del río. Después de todo, ya está listo.

La cuestión final es el comienzo de todo. El barquinho que elegí tomar a la orilla del río me hace pensar que tenemos dos opciones. La primera sería elegir símbolos / arquetipos de pensamientos y comportamientos que nos identificamos de alguna manera y hacer de ellos nuestro camino de vida. La segunda opción es mirar con mirada de quien no está dispuesto a aceptar todo masticado y desea cuestionar. No pienses que ese segundo camino es tan interesante, casi siempre estarás en una jornada solitaria cuando se trate de pensar por lados distorsionados de los patrones generales, pero en la primera elección es una gran bolsa ser esclavo sin saber que es esclavizado. Moral de la historia: La mirada a la civilización como un gran avance evolucionista y entender que no es posible hacer que 200 millones o 7 mil millones entren en una forma de pensamiento colectivo o analítico, es lo que es, las cosas son como son, parece redundante pero cada uno ve lo que puede ver.

Tiago Szymel

06 de diciembre de 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

船在河上。

我们是动物，就像自然界中任何其他活体动物一样。通过生存寻求存在，一切都基于本能，从食物，休息到性和生殖。因此，在某些方面（有几种说法），但我会称之为“莫名其妙” ......我们开始在思考的过程中演变，东西了这样的比例，我们意识到，我们可以改变我们的本性。我们开始使用我们的批判性，分析意识作为一种动力，成为我们想象中可以想象的任何东西。在他的一生中，每个人都生产了我称之为河边的船。这是很简单的概念，你是出生，成长，并感知周围的世界，你提前尽可能多前，你可以，无论是用实践和理论做了，当你死了你的知识变成船在河无论谁来，都会利用这一点来推进更多，并且循环继续。

事实证明，几千年后，我们不再知道什么是真实的。这是因为如果没有在事实上是真实的，假设一切都被人在历史上的一些点创建（有些作品是惊人的，今天还活着让我们，其他人经过几个世纪左右真棒为好）。所有虽然有人类的本能，生物学和自己的无意识难懂，但所有的现实是梦想成真，我们选择了人的存在有什么更多的逻辑意义。例子：你吃狗肉吗？也许是这样，也许不是。这取决于你的居住地和学到的东西。另一个例子：你是否同意9月11日发生的事情？可能不是，但对于那些表现“头脑”的人来说是正常的。这是一个小小的反思：你们中有多少人是你们，你们中有多少人是重复的？

我们有多少可以自由地思考世界，存在和我们的生活。我知道有没有一个简单的任务，这是很容易与别人已建成并离开了河边的小船拥抱。毕竟，它准备好了。

最后一个问题是一切的开始。我选择在河边捡起的小船让我觉得我们有两种选择。首先是选择符号/原型思想和行为，我们以某种方式识别并让这些我们的生活方式。第二种选择是看一看谁不愿意接受所有被咀嚼的东西并想要质疑。不要以为这第二条路径是如此有趣，几乎总是你会在通过与通用标准侧扭曲的思维方式的情况下，一个孤独的旅程，但首选是一个伟大的袋子是不知道谁是被奴役的奴隶。这个故事告诉我们：外观文明作为一个主要的进化进步和理解，你不能让2亿或7十亿采取集体或分析性思维的一种形式，是它是什么，事情是因为他们是，似乎多余但每个人都能看到他们能看到的东西

Tiago Szymel

访问网站：tiagoszymel.com

2018年12月6日

Chuán zài héshàng.

Wǒmen shì dòngwù, jiù xiàng zìránjiè zhōng rènhé qítā huótǐ dòngwù yīyàng. Tōngguò shēngcún xúnqiú cúnzài, yīqiè dōu jīyú běnnéng, cóng shíwù, xiūxí dào xìng hé shēngzhí. Yīncǐ, zài mǒu xiē fāngmiàn (yǒu jǐ zhǒng shuōfǎ), dàn wǒ huì chēng zhī wèi “mòmíngqímiào”...... Wǒmen kāishǐ zài sīkǎo de guòchéng zhōng yǎnbiàn, dōngxīle zhèyàng de bǐlì, wǒmen yìshí dào, wǒmen kěyǐ gǎibiàn wǒmen de běnxìng. Wǒmen kāishǐ shǐyòng wǒmen de pīpàn xìng, fēnxī yìshí zuòwéi yī zhǒng dònglì, chéngwéi wǒmen xiǎngxiàng zhōng kěyǐ xiǎngxiàng de rènhé dōngxī. Zài tā de yīshēng zhōng, měi gèrén dōu shēngchǎnle wǒ chēng zhī wèi hé biān de chuán. Zhè shì hěn jiǎndān de gàiniàn, nǐ shì chūshēng, chéngzhǎng, bìng gǎnzhī zhōuwéi de shìjiè, nǐ tíqián jǐn kěnéng duō qián, nǐ kěyǐ, wúlùn shì yòng shíjiàn hé lǐlùn zuòle, dāng nǐ sǐle nǐ de zhīshì biàn chéng chuán zài hé wúlùn shéi lái, dūhuì lìyòng zhè yīdiǎn lái tuījìn gèng duō, bìngqiě xúnhuán jìxù.

Shìshí zhèngmíng, jǐ qiān nián hòu, wǒmen bù zài zhīdào shénme shì zhēnshí de. Zhè shì yīnwèi rúguǒ méiyǒu zài shìshí shàng shì zhēnshí de, jiǎshè yīqiè dōu bèi rén zài lìshǐ shàng de yīxiē diǎn chuàngjiàn (yǒuxiē zuòpǐn shì jīngrén de, jīntiān hái huózhe ràng wǒmen, qítā rén jīngguò jǐ gè shìjì zuǒyòu zhēn bàng wèi hǎo). Suǒyǒu suīrán yǒu rénlèi de běnnéng, shēngwù xué hé zìjǐ de wúyìshí nán dǒng, dàn suǒyǒu de xiànshí shì mèngxiǎng chéng zhēn, wǒmen xuǎnzéle rén de cúnzài yǒu shé me gèng duō de luójí yìyì. Lìzi: Nǐ chī gǒuròu ma? Yěxǔ shì zhèyàng, yěxǔ bùshì. Zhè qǔjué yú nǐ de jūzhù dì hé xué dào de dōngxī. Lìng yīgè lìzi: Nǐ shìfǒu tóngyì 9 yuè 11 rì fāshēng de shìqíng? Kěnéng bùshì, dàn duìyú nàxiē biǎoxiàn “tóunǎo” de rén lái shuō shì zhèngcháng de. Zhè shì yīgè xiǎo xiǎo de fǎnsī: Nǐmen zhōng yǒu duōshǎo rén shì nǐmen, nǐmen zhōng yǒu duōshǎo rén shì chóngfù de?

Wǒmen yǒu duōshǎo kěyǐ zìyóu de sīkǎo shìjiè, cúnzài hé wǒmen de shēnghuó. Wǒ zhīdào yǒu méiyǒu yīgè jiǎndān de rènwù, zhè shì hěn róngyì yǔ biérén yǐ jiànchéng bìng líkāile hé biān de xiǎochuán yǒngbào. Bìjìng, tā zhǔnbèi hǎole.

Zuìhòu yīgè wèntí shì yīqiè de kāishǐ. Wǒ xuǎnzé zài hé biān jiǎn qǐ de xiǎochuán ràng wǒ juédé wǒmen yǒu liǎng zhǒng xuǎnzé. Shǒuxiān shi xuǎnzé fúhào/yuánxíng sīxiǎng hé xíngwéi, wǒmen yǐ mǒu zhǒng fāngshì shìbié bìng ràng zhèxiē wǒmen de shēnghuó fāngshì. Dì èr zhǒng xuǎnzé shì kàn yī kàn shéi bù yuànyì jiēshòu suǒyǒu bèi jǔjué de dōngxī bìng xiǎng yào zhíyí. Bùyào yǐwéi zhè dì èr tiáo lùjìng shì rúcǐ yǒuqù, jīhū zǒng shì nǐ huì zài tōngguò yǔ tōngyòng biāozhǔn cè niǔqū de sīwéi fāngshì de qíngkuàng xià, yīgè gūdú de lǚchéng, dàn shǒuxuǎn shì yīgè wěidà de dàizi shì bù zhīdào shéi shì bèi núyì de núlì. Zhège gùshì gàosù wǒmen: Wàiguān wénmíng zuòwéi yīgè zhǔyào de jìnhuà jìnbù hé lǐjiě, nǐ bùnéng ràng 2 yì huò 7 shí yì cǎiqǔ jítǐ huò fēnxī xìng sīwéi de yī zhǒng xíngshì, shì tā shì shénme, shìqíng shì yīnwèi tāmen shì, sìhū duōyú dàn měi gèrén dōu néng kàn dào tāmen néng kàn dào de dōngxī

Tiago Szymel

fǎngwèn wǎngzhàn:Tiagoszymel.Com

2018 nián 12 yuè 6 rì

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

नदी पर नाव।

हम जानवर थे, प्रकृति में किसी भी अन्य जीवित जानवर की तरह। जीवित रहने के माध्यम से ही अस्तित्व की तलाश, भोजन से, सेक्स और प्रजनन के लिए सहज ज्ञान पर आधारित सब कुछ। तो किसी तरह (कई सिद्धांत हैं), लेकिन मैं इसे "किसी भी तरह" कहूंगा ... हम सोचने की प्रक्रिया में विकसित होना शुरू हुए, इसने इतना अनुपात लिया कि हमें एहसास हुआ कि हम अपने स्वभाव को बदल सकते हैं। हमने अपनी महत्वपूर्ण, विश्लेषणात्मक चेतना को एक मोटर के रूप में उपयोग करना शुरू कर दिया, कुछ भी हो सकता है जो हमारी कल्पना कल्पना कर सकती है। अपने जीवनकाल के दौरान प्रत्येक मनुष्य ने एक नदी-किनारे नाव का उत्पादन किया है। यह बहुत ही सरल अवधारणा है, आप अपने आस-पास की दुनिया में पैदा होते हैं, बढ़ते हैं, और अनुभव करते हैं, इसके सामने आप उतना ही आगे बढ़ते हैं, जितना कि आप एक व्यावहारिक या सैद्धांतिक तथ्य के साथ, जब आप मर जाते हैं तो आपका ज्ञान नदी द्वारा नाव में बदल जाता है। , जो भी इसके बाद आता है वह इसका फायदा उठाकर थोड़ा और आगे बढ़ता है और चक्र जारी रहता है।

यह पता चला है कि हजारों साल बाद, हम नहीं जानते कि वास्तव में वास्तविक क्या है। यह ऐसा है जैसे वास्तव में कुछ भी वास्तविक नहीं है, यह मानते हुए कि सब कुछ इतिहास में किसी बिंदु पर किसी व्यक्ति द्वारा बनाया गया था (कुछ रचनाएं अविश्वसनीय थीं और हमें इस दिन तक जीवित रखती हैं, कुछ शताब्दियों के बाद अन्य या यहां तक ​​कि अविश्वसनीय हैं)। यह अच्छी तरह से है कि मानव सहज ज्ञान, जीव विज्ञान और स्वयं अचेतन अचेतन हैं, लेकिन फिर भी हर वास्तविकता एक कल्पना है जिसे हम बनाने के लिए चुनते हैं ताकि आदमी के अस्तित्व का कुछ और तार्किक अर्थ हो। उदाहरण: क्या आप कुत्ते का मांस खाते हैं? शायद इसलिए, शायद नहीं। यह इस बात पर निर्भर करता है कि आप कहां रहते थे और आपने क्या सीखा। एक और उदाहरण: क्या आप इस बात से सहमत हैं कि 11 सितंबर को क्या हुआ था? शायद नहीं, लेकिन "सिर में" रखने वालों के लिए सामान्य था। यहाँ एक छोटा सा प्रतिबिंब है: आप में से कितना आपका है और आप में से कितना दोहराव है?

हम वास्तव में दुनिया, अस्तित्व और हमारे जीवन के बारे में सोचने के लिए कितना स्वतंत्र हैं। मुझे पता है कि यह एक सरल काम नहीं है, यह बहुत आसान है कि जिस छोटी नाव को पहले से ही किसी ने बनाया हो और नदी के किनारे छोड़ दिया हो। आखिरकार, यह तैयार है।

अंतिम प्रश्न सब कुछ की शुरुआत है। जिस छोटी नाव को मैंने नदी के किनारे पर चुना, मुझे लगता है कि हमारे पास दो विकल्प हैं। पहले विचारों और व्यवहारों के प्रतीकों / प्रतीकों को चुनना होगा जिन्हें हम किसी तरह से पहचानते हैं और इनको हमारे जीवन का तरीका बनाते हैं। दूसरा विकल्प यह देखना है कि कौन सब कुछ स्वीकार करने को तैयार नहीं है और कौन सवाल करना चाहता है। यह मत सोचो कि यह दूसरा रास्ता कितना दिलचस्प है, आप लगभग हमेशा एक अकेले यात्रा पर होंगे जब यह सामान्य पैटर्न के विकृत पक्षों के बारे में सोचता है, लेकिन पहली पसंद में यह गुलाम होने के लिए एक महान गुलाम है कि यह जानने के बिना कि आप गुलाम हैं। इतिहास का नैतिक: सभ्यता को एक प्रमुख विकासवादी अग्रिम के रूप में देखें और समझें कि 200 मिलियन या 7 बिलियन को सामूहिक या विश्लेषणात्मक सोच के रूप में दर्ज करना संभव नहीं है, यह वही है जो वे हैं, जैसे वे हैं, ऐसा लगता है निरर्थक लेकिन हर कोई देखता है कि वे क्या देख सकते हैं।

तियागो सिजेल

साइट पर जाएँ: tiagoszymel.com

6 दिसंबर, 2018

nadee par naav.

ham jaanavar the, prakrti mein kisee bhee any jeevit jaanavar kee tarah. jeevit rahane ke maadhyam se hee astitv kee talaash, bhojan se, seks aur prajanan ke lie sahaj gyaan par aadhaarit sab kuchh. to kisee tarah (kaee siddhaant hain), lekin main ise "kisee bhee tarah" kahoonga ... ham sochane kee prakriya mein vikasit hona shuroo hue, isane itana anupaat liya ki hamen ehasaas hua ki ham apane svabhaav ko badal sakate hain. hamane apanee mahatvapoorn, vishleshanaatmak chetana ko ek motar ke roop mein upayog karana shuroo kar diya, kuchh bhee ho sakata hai jo hamaaree kalpana kalpana kar sakatee hai. apane jeevanakaal ke dauraan pratyek manushy ne ek nadee-kinaare naav ka utpaadan kiya hai. yah bahut hee saral avadhaarana hai, aap apane aas-paas kee duniya mein paida hote hain, badhate hain, aur anubhav karate hain, isake saamane aap utana hee aage badhate hain, jitana ki aap ek vyaavahaarik ya saiddhaantik tathy ke saath, jab aap mar jaate hain to aapaka gyaan nadee dvaara naav mein badal jaata hai. , jo bhee isake baad aata hai vah isaka phaayada uthaakar thoda aur aage badhata hai aur chakr jaaree rahata hai.

yah pata chala hai ki hajaaron saal baad, ham nahin jaanate ki vaastav mein vaastavik kya hai. yah aisa hai jaise vaastav mein kuchh bhee vaastavik nahin hai, yah maanate hue ki sab kuchh itihaas mein kisee bindu par kisee vyakti dvaara banaaya gaya tha (kuchh rachanaen avishvasaneey theen aur hamen is din tak jeevit rakhatee hain, kuchh shataabdiyon ke baad any ya yahaan tak ​​ki avishvasaneey hain). yah achchhee tarah se hai ki maanav sahaj gyaan, jeev vigyaan aur svayan achetan achetan hain, lekin phir bhee har vaastavikata ek kalpana hai jise ham banaane ke lie chunate hain taaki aadamee ke astitv ka kuchh aur taarkik arth ho. udaaharan: kya aap kutte ka maans khaate hain? shaayad isalie, shaayad nahin. yah is baat par nirbhar karata hai ki aap kahaan rahate the aur aapane kya seekha. ek aur udaaharan: kya aap is baat se sahamat hain ki 11 sitambar ko kya hua tha? shaayad nahin, lekin "sir mein" rakhane vaalon ke lie saamaany tha. yahaan ek chhota sa pratibimb hai: aap mein se kitana aapaka hai aur aap mein se kitana doharaav hai?

ham vaastav mein duniya, astitv aur hamaare jeevan ke baare mein sochane ke lie kitana svatantr hain. mujhe pata hai ki yah ek saral kaam nahin hai, yah bahut aasaan hai ki jis chhotee naav ko pahale se hee kisee ne banaaya ho aur nadee ke kinaare chhod diya ho. aakhirakaar, yah taiyaar hai.

antim prashn sab kuchh kee shuruaat hai. jis chhotee naav ko mainne nadee ke kinaare par chuna, mujhe lagata hai ki hamaare paas do vikalp hain. pahale vichaaron aur vyavahaaron ke prateekon / prateekon ko chunana hoga jinhen ham kisee tarah se pahachaanate hain aur inako hamaare jeevan ka tareeka banaate hain. doosara vikalp yah dekhana hai ki kaun sab kuchh sveekaar karane ko taiyaar nahin hai aur kaun savaal karana chaahata hai. yah mat socho ki yah doosara raasta kitana dilachasp hai, aap lagabhag hamesha ek akele yaatra par honge jab yah saamaany paitarn ke vikrt pakshon ke baare mein sochata hai, lekin pahalee pasand mein yah gulaam hone ke lie ek mahaan gulaam hai ki yah jaanane ke bina ki aap gulaam hain. itihaas ka naitik: sabhyata ko ek pramukh vikaasavaadee agrim ke roop mein dekhen aur samajhen ki 200 miliyan ya 7 biliyan ko saamoohik ya vishleshanaatmak soch ke roop mein darj karana sambhav nahin hai, yah vahee hai jo ve hain, jaise ve hain, aisa lagata hai nirarthak lekin har koee dekhata hai ki ve kya dekh sakate hain.

tiyaago sijel

sait par jaen: tiagoszymail.chom

6 disambar, 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Лодка на реке.

Мы были животными, как и любое другое живое животное в природе. В поисках только существования через выживание, все основано на инстинктах, от еды, до отдыха, секса и размножения. Так или иначе (есть несколько теорий), но я назову это «как-то» ... мы начали эволюционировать в процессе мышления, это заняло настолько большую пропорцию, что мы поняли, что можем изменить свою природу. Мы начали использовать наше критическое, аналитическое сознание как двигатель, чтобы быть тем, что может представить наше воображение. Каждый человек при жизни создал то, что я называю лодкой на берегу реки. Это очень простая концепция: вы рождаетесь, растете и воспринимаете мир вокруг себя, перед ним вы продвигаетесь настолько, насколько можете, с практическим или теоретическим фактом, когда вы умираете, ваши знания превращаются в лодку у реки тот, кто придет, воспользуется этим, чтобы продвинуться немного дальше, и цикл продолжится.

Оказывается, тысячи лет спустя мы больше не знаем, что на самом деле реально. Как будто ничто на самом деле не реально, если предположить, что все было создано кем-то в какой-то момент истории (некоторые творения были невероятными и сохраняли нас живыми до сих пор, другие спустя несколько веков или даже невероятными). Хорошо, что есть человеческие инстинкты, биология и само непонятное бессознательное, но все же каждая реальность - это фантазия, которую мы выбираем, чтобы существование человека имело более логичный смысл. Пример: вы едите собачье мясо? Может и так, а может и нет. Это зависит от того, где вы жили и чему научились. Другой пример: согласны ли вы с тем, что произошло 11 сентября? Наверное, нет, но для тех, кто держится «в голову», было нормально. Вот небольшое отражение: сколько из вас ваше и сколько из вас повторение?

Насколько мы действительно свободны думать о мире, существовании и нашей жизни. Я знаю, что это не простая задача, намного легче обнять маленькую лодку, которую кто-то уже построил и оставил у реки. В конце концов, это готово.

Последний вопрос - начало всего. Маленькая лодка, которую я выбрал на берегу реки, заставляет меня думать, что у нас есть два варианта. Первым было бы выбрать символы / архетипы мыслей и поведения, которые мы каким-то образом идентифицируем, и сделать их нашим образом жизни. Второй вариант - посмотреть, кто не желает принимать все пережеванное и хочет задавать вопросы. Не думайте, что этот второй путь настолько интересен, что вы почти всегда будете в одиночестве, когда речь заходит о размышлениях об искаженных сторонах общих закономерностей, но при первом выборе это большой раб - быть рабом, не зная, что вы порабощены. Мораль истории: посмотрите на цивилизацию как на крупный эволюционный прогресс и поймите, что невозможно заставить 200 миллионов или 7 миллиардов войти в форму коллективного или аналитического мышления, это то, что есть, вещи такие, какие они есть, кажется избыточно, но каждый видит то, что видит.

Тиаго Шимель

посетите сайт: tiagoszymel.com

6 декабря 2018 г.

Lodka na reke.

My byli zhivotnymi, kak i lyuboye drugoye zhivoye zhivotnoye v prirode. V poiskakh tol'ko sushchestvovaniya cherez vyzhivaniye, vse osnovano na instinktakh, ot yedy, do otdykha, seksa i razmnozheniya. Tak ili inache (yest' neskol'ko teoriy), no ya nazovu eto «kak-to» ... my nachali evolyutsionirovat' v protsesse myshleniya, eto zanyalo nastol'ko bol'shuyu proportsiyu, chto my ponyali, chto mozhem izmenit' svoyu prirodu. My nachali ispol'zovat' nashe kriticheskoye, analiticheskoye soznaniye kak dvigatel', chtoby byt' tem, chto mozhet predstavit' nashe voobrazheniye. Kazhdyy chelovek pri zhizni sozdal to, chto ya nazyvayu lodkoy na beregu reki. Eto ochen' prostaya kontseptsiya: vy rozhdayetes', rastete i vosprinimayete mir vokrug sebya, pered nim vy prodvigayetes' nastol'ko, naskol'ko mozhete, s prakticheskim ili teoreticheskim faktom, kogda vy umirayete, vashi znaniya prevrashchayutsya v lodku u reki tot, kto pridet, vospol'zuyetsya etim, chtoby prodvinut'sya nemnogo dal'she, i tsikl prodolzhitsya.

Okazyvayetsya, tysyachi let spustya my bol'she ne znayem, chto na samom dele real'no. Kak budto nichto na samom dele ne real'no, yesli predpolozhit', chto vse bylo sozdano kem-to v kakoy-to moment istorii (nekotoryye tvoreniya byli neveroyatnymi i sokhranyali nas zhivymi do sikh por, drugiye spustya neskol'ko vekov ili dazhe neveroyatnymi). Khorosho, chto yest' chelovecheskiye instinkty, biologiya i samo neponyatnoye bessoznatel'noye, no vse zhe kazhdaya real'nost' - eto fantaziya, kotoruyu my vybirayem, chtoby sushchestvovaniye cheloveka imelo boleye logichnyy smysl. Primer: vy yedite sobach'ye myaso? Mozhet i tak, a mozhet i net. Eto zavisit ot togo, gde vy zhili i chemu nauchilis'. Drugoy primer: soglasny li vy s tem, chto proizoshlo 11 sentyabrya? Navernoye, net, no dlya tekh, kto derzhitsya «v golovu», bylo normal'no. Vot nebol'shoye otrazheniye: skol'ko iz vas vashe i skol'ko iz vas povtoreniye?

Naskol'ko my deystvitel'no svobodny dumat' o mire, sushchestvovanii i nashey zhizni. YA znayu, chto eto ne prostaya zadacha, namnogo legche obnyat' malen'kuyu lodku, kotoruyu kto-to uzhe postroil i ostavil u reki. V kontse kontsov, eto gotovo.

Posledniy vopros - nachalo vsego. Malen'kaya lodka, kotoruyu ya vybral na beregu reki, zastavlyayet menya dumat', chto u nas yest' dva varianta. Pervym bylo by vybrat' simvoly / arkhetipy mysley i povedeniya, kotoryye my kakim-to obrazom identifitsiruyem, i sdelat' ikh nashim obrazom zhizni. Vtoroy variant - posmotret', kto ne zhelayet prinimat' vse perezhevannoye i khochet zadavat' voprosy. Ne dumayte, chto etot vtoroy put' nastol'ko interesen, chto vy pochti vsegda budete v odinochestve, kogda rech' zakhodit o razmyshleniyakh ob iskazhennykh storonakh obshchikh zakonomernostey, no pri pervom vybore eto bol'shoy rab - byt' rabom, ne znaya, chto vy poraboshcheny. Moral' istorii: posmotrite na tsivilizatsiyu kak na krupnyy evolyutsionnyy progress i poymite, chto nevozmozhno zastavit' 200 millionov ili 7 milliardov voyti v formu kollektivnogo ili analiticheskogo myshleniya, eto to, chto yest', veshchi takiye, kakiye oni yest', kazhetsya izbytochno, no kazhdyy vidit to, chto vidit.

Tiago Shimel'

posetite sayt: tiagoszymel.com

6 dekabrya 2018 g.

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

قارب على النهر.

كنا حيوانات ، مثل أي حيوان حي آخر في الطبيعة. تسعى فقط من خلال البقاء على قيد الحياة ، كل شيء على أساس الغرائز ، من الطعام ، والراحة على أساس الجنس والتكاثر. لذلك بطريقة ما (هناك العديد من النظريات) ، لكنني سأطلق عليها "بطريقة ما" ... بدأنا نتطور في عملية التفكير ، واستغرق الأمر نسبة كبيرة لدرجة أننا أدركنا أنه يمكننا تغيير طبيعتنا. لقد بدأنا في استخدام وعينا التحليلي النقدي كمحرك ليكون أي شيء يمكن أن يتخيله خيالنا. كل إنسان خلال حياته أنتج ما أسميه قارب جانب النهر. إنه مفهوم بسيط للغاية ، أنت مولود ، ينمو ، ويدرك العالم من حولك ، أمامه تتقدم بقدر ما تستطيع ، إما بحقيقة عملية أو نظرية ، عندما تموت معرفتك تتحول إلى قارب بجانب النهر ، أيا كان يأتي بعد الاستفادة من هذا للتقدم أكثر قليلا وتستمر الدورة.

اتضح بعد مرور آلاف السنين أننا لم نعد نعرف حقيقة ما هو حقيقي. يبدو الأمر كما لو أن لا شيء حقيقي حقاً ، بافتراض أن كل شيء قد تم إنشاؤه من قبل شخص ما في مرحلة ما من التاريخ (كانت بعض الإبداعات لا تصدق ولا تزال حية حتى يومنا هذا ، والبعض الآخر بعد بضعة قرون أو حتى لا يصدق). من الجيد أن هناك غرائز بشرية ، وعلم الأحياء ، واللاوعي غير المؤكد نفسه ، لكن كل الواقع هو خيال اخترناه حتى يكون لوجود الإنسان معنى أكثر منطقية. مثال: هل تأكل لحوم الكلاب؟ ربما ، ربما لا. يعتمد ذلك على المكان الذي عشت فيه وما تعلمته. مثال آخر: هل توافق على ما حدث في 11 سبتمبر؟ ربما لا ، ولكن بالنسبة لأولئك الذين يؤدون "في الرأس" كان طبيعيا. هنا هو انعكاس صغير: كم منكم أنت وكم منكم هو التكرار؟

كم نحن أحرار حقا في التفكير في العالم ، وجود وحياتنا. أعلم أنها ليست مهمة بسيطة ، فمن الأسهل بكثير أن تعانق مع القارب الصغير الذي قام ببنائه بالفعل وغادره النهر. بعد كل شيء ، انها على استعداد.

السؤال الأخير هو بداية كل شيء. يجعلني القارب الصغير الذي اخترته لالتقاطه عند حافة النهر ، أعتقد أن أمامنا خيارين. الأول هو اختيار الرموز / النماذج الأساسية للأفكار والسلوكيات التي نحددها بطريقة ما ونجعل هذه الطريقة في حياتنا. الخيار الثاني هو النظر بنظرة من ليس على استعداد لقبول كل شيء يمضغ ويريد السؤال. لا تعتقد أن هذا المسار الثاني مثير للاهتمام ، فستكون دائمًا في رحلة وحيدة عندما يتعلق الأمر بالتفكير في الجوانب المشوهة من الأنماط العامة ، ولكن في الخيار الأول يكون عبدًا عظيمًا ليكون عبداً دون أن تعرف أنك مستعبد. أخلاق التاريخ: نظرة الحضارة كتقدم تطوري كبير وفهم أنه من غير الممكن جعل 200 مليون أو 7 مليار يدخل في شكل تفكير جماعي أو تحليلي ، إنه ما هو عليه ، الأمور كما هي ، على ما يبدو زائدة عن الحاجة ولكن الجميع يرى ما يمكنهم رؤيته.

تياغو سيميل

زيارة الموقع: tiagoszymel.com

6 ديسمبر ، 2018

qarib ealaa alnahr.

kunna hiawanat , mithl 'ayi hayawan hayi akhar fi altabiea. taseaa faqat min khilal albaqa' ealaa qayd alhayat , kula shay' ealaa 'asas algharayiz , min altaeam , walrrahat ealaa 'asas aljins waltakathur. ldhlk bitariqat ma (hnak aledyd min alnazariat) , lakunani sa'utliq ealayha "btariqat ma" ... badana natatawar fi eamaliat altafkir , waistaghraq al'amr nisbatan kabiratan lidarajat 'anana 'adrakna 'anah yumkinuna taghyir tabietina. laqad badana fi aistikhdam waeayina altahlilii alnaqdii kamuharik liakun 'ayu shay' ymkn 'an yatakhayalah khialana. kl 'iinsan khilal hayatah 'antij ma 'asmayh qarib janib alnahri. 'iinah mafhum basit lilghayat , 'ant mawlud , yanmu , wayudrik alealam min hawlik , 'amamah tataqadam biqadr ma tastatie , 'iimaa bihaqiqat eamaliat 'aw nazariat , eindama tamut muerafatuk tatahawal 'iilaa qarib bijanib alnahr , 'ayaan kan yati baed alaistifadat min hdha liltaqadum 'akthar qalilanaan watastamiru aldawrat.

aitadah baed murur alaf alsinin 'anana lm nueid naerif hqyqt ma hu hqiqy. yabdu al'amr kama law 'ana la shay' haqiqiin hqaan , biaiftirad 'ana kl shay' qad tama 'iinshawuh min qibal shakhs ma fi marhalat ma min alttarikh (kant bed al'iibdaeat la tasadaq wala tazal hayatan hataa yawmana hdha , walbaed alakhar baed bdet qurun 'aw hataa la ysdq). min aljayd 'ana hnak gharayiz bashariat , waealam al'ahya' , walllawiei ghyr almuakad nafsih , lkn kl alwaqie hu khial aikhtirnah hataa yakun liwujud al'iinsan maenaa 'akthar mantiqia. mthal: hal takul lihawm alkilab? rubama , rubama la. yaetamid dhlk ealaa almakan aldhy esht fih wama taelamatuh. mithal akhir: hal tuafiq ealaa ma hadath fi 11 sibtimbr? rubama la , walakun balnsbt li'uwlayik aladhin yuaduwn "fy alras" kan tabyeya. huna hu aineikas saghiyr: kam minkum 'ant wakam minkum hu altakrar?

kam nahn 'ahrar haqanaan fi altafkir fi alealam , wujud wahayatina. 'aelam 'anaha laysat muhimatan basitatan , faman al'ashal bkthyr 'an tueaniq mae alqarib alsaghir aldhy qam bibinayih balfel waghadarah alnahru. baed kuli shay' , 'anaha ealaa aistiedadin.

alsuwal al'akhir hu bidayat kl shy'. yajealni alqarib alsaghir aldhy aikhtarath liailtiqatih eind hafat alnahr , 'aetaqid 'ana 'amamana khiarayna. al'awal hu aikhtiar alrumuz / alnamadhij al'asasiat lil'afkar walsilukiaat alty nuhadiduha bitariqat ma wanajeal hadhih altariqat fi hayatna. alkhiar alththani hu alnazar binazrat min lays ealaa aistiedad liqubul kula shay' yamdagh wayurid alsuwaalu. la taetaqid 'an hdha almasar alththani muthir lilaihtimam , fastakun daymana fi rihlat wahidat eindama yataealaq al'amr bialtafkir fi aljawanib almushawihat min al'anmat aleamat , walakun fi alkhiar al'awal yakun ebdana ezymana liakun ebdaan dun 'an tuearif 'anak mustaebd. 'akhlaq altarykh: nazrat alhadarat kataqadam tatawriin kabir wafahm 'anah min ghyr almumkin jaeal 200 mlywn 'aw 7 milyar yadkhul fi shakl tafkir jamaeiin 'aw tahliliin , 'iinah ma hu ealayh , al'umur kama hi , ealaa ma yabdu zayidat ean alhajat walikuna aljamie yaraa ma yumkinuhum ruyatuh.

tayaghu symil

ziarat almawqe: tiagoszymel.com

6 disambir , 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Barca sul fiume.

Eravamo animali, come qualsiasi altro animale vivente in natura. Cercare solo l'esistenza attraverso la sopravvivenza, tutto basato sugli istinti, dal cibo, al riposo al sesso e alla riproduzione. Quindi, in qualche modo (ci sono diverse teorie), ma lo chiamerò "in qualche modo" ... abbiamo iniziato a evolvere nel processo del pensiero, ci sono volute tante proporzioni che ci siamo resi conto che avremmo potuto cambiare la nostra natura. Abbiamo iniziato a usare la nostra coscienza critica e analitica come un motore per essere qualsiasi cosa che la nostra immaginazione potesse visualizzare. Ogni essere umano durante la sua vita ha prodotto ciò che io chiamo una barca sul lato del fiume. È un concetto molto semplice, sei nato, cresciuto e percepisci il mondo intorno a te, di fronte a te avanzi il più possibile, sia con un fatto pratico che teorico, quando muori la tua conoscenza si trasforma in una barca sul fiume , chi viene dopo approfitta di questo per avanzare un po 'di più e il ciclo continua.

Si scopre che migliaia di anni dopo, non sappiamo più cosa sia di fatto reale. È come se nulla fosse reale, partendo dal presupposto che tutto fosse stato creato da qualcuno ad un certo punto della storia (certe creazioni erano incredibili e ci tengono in vita fino ad oggi, altre dopo pochi secoli o anche così incredibili). È bene che ci siano istinti umani, biologia e l'inconscio indecifrabile stesso, ma tuttavia ogni realtà è una fantasia che scegliamo di fare in modo che l'esistenza dell'uomo abbia un significato più logico. Esempio: mangi carne di cane? Forse sì, forse no. Dipende da dove vivi e da cosa hai imparato. Un altro esempio: sei d'accordo con quello che è successo l'11 settembre? Probabilmente no, ma per quelli che si esibivano "in testa" era normale. Ecco una piccola riflessione: quanti di voi sono vostri e quanti di voi sono una ripetizione?

Quanto siamo veramente liberi di pensare al mondo, all'esistenza e alla nostra vita. So che non è un compito semplice, è molto più facile abbracciarlo con la piccola barca che qualcuno ha già costruito e lasciato sul fiume. Dopo tutto, è pronto.

L'ultima domanda è l'inizio di tutto. La piccola barca che ho scelto per salire al bordo del fiume mi fa pensare che abbiamo due opzioni. Il primo sarebbe scegliere simboli / archetipi di pensieri e comportamenti che identifichiamo in qualche modo e rendiamo questi i nostri stili di vita. La seconda opzione è quella di guardare con uno sguardo di chi non è disposto ad accettare tutto masticato e vuole mettere in discussione. Non pensate che questa seconda via sia così interessante, sarete quasi sempre in un viaggio solitario quando si tratta di pensare a lati distorti di schemi generali, ma nella prima scelta è un grande schiavo essere schiavo senza sapere di essere schiavi. Morale della storia: guardare alla civiltà come un importante progresso evolutivo e capire che non è possibile far entrare 200 milioni o 7 miliardi in una forma di pensiero collettivo o analitico, è quello che è, le cose sono come sono, sembra ridondante ma tutti vedono ciò che possono vedere.

Tiago Szymel

visita il sito: tiagoszymel.com

6 dicembre 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Bateau sur la rivière.

Nous étions des animaux, comme tout autre animal vivant dans la nature. Ne cherchant que l'existence par la survie, tout ce qui est basé sur les instincts, de la nourriture au repos en passant par le sexe et la reproduction. Donc en quelque sorte (il y a plusieurs théories), mais je l'appellerai "en quelque sorte" ... nous avons commencé à évoluer dans le processus de réflexion, il a pris tellement de proportions que nous avons réalisé que nous pouvions changer notre nature. Nous avons commencé à utiliser notre conscience critique et analytique comme moteur, comme tout ce que notre imagination pouvait visualiser. Au cours de sa vie, chaque être humain a produit ce que j'appelle un bateau fluvial. C’est un concept très simple, vous êtes né, grandissez et percevez le monde qui vous entoure, vous avancez autant que vous le pouvez, avec un fait pratique ou théorique, quand vous mourrez, votre connaissance se transformera en bateau au bord de la rivière. , celui qui vient après en profite pour avancer un peu plus et le cycle continue.

Il se trouve que des milliers d'années plus tard, nous ne savons plus ce qui est réellement réel. C'est comme si rien n'était vraiment réel, en supposant que tout ait été créé par quelqu'un à un moment de l'histoire (certaines créations étaient incroyables et nous gardent en vie à ce jour, d'autres après quelques siècles ou même si incroyables). Il est bon qu'il existe des instincts humains, la biologie et l'inconscient indéchiffrable lui-même, mais chaque réalité est un fantasme que nous choisissons de faire pour que l'existence de l'homme ait une signification plus logique. Exemple: Mangez-vous de la viande de chien? Peut-être que oui, peut-être pas. Cela dépend de l'endroit où vous avez vécu et de ce que vous avez appris. Autre exemple: êtes-vous d'accord avec ce qui s'est passé le 11 septembre? Probablement pas, mais pour ceux qui ont joué "dans la tête" était normal. Voici une petite réflexion: combien d’entre vous sont à vous et combien d’entre vous est une répétition?

Combien nous sommes vraiment libres de penser au monde, à l'existence et à notre vie. Je sais que ce n’est pas une tâche facile, il est beaucoup plus facile de s’embrasser avec le petit bateau que quelqu'un a déjà construit et laissé près du fleuve. Après tout, c'est prêt.

La dernière question est le début de tout. Le petit bateau que j'ai choisi de prendre au bord de la rivière me fait penser que nous avons deux options. La première serait de choisir des symboles / archétypes de pensées et de comportements que nous identifions d’une manière ou d’une autre et de les définir comme notre mode de vie. La deuxième option est de regarder avec un regard de qui n'est pas disposé à accepter tout ce qui est mâché et veut poser des questions. Ne croyez pas que ce second chemin est si intéressant, vous serez presque toujours dans un voyage solitaire quand il s'agira de penser aux aspects déformés des schémas généraux, mais au premier choix, il est un grand esclave d’être un esclave sans savoir que vous êtes asservi. Morale de l'histoire: regarder la civilisation comme une avancée majeure de l'évolution et comprendre qu'il est impossible de faire entrer 200 millions ou 7 milliards de personnes dans une forme de pensée collective ou analytique, c'est ce qu'elle est, les choses sont comme elles sont, semble-t-il. redondant mais tout le monde voit ce qu'il peut voir.

Tiago Szymel

visitez le site: tiagoszymel.com

6 décembre 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Boot auf dem Fluss.

Wir waren Tiere wie jedes andere lebende Tier in der Natur. Ich suche nur nach Existenz durch Überleben, alles auf der Grundlage der Instinkte, von der Nahrung über die Erholung bis hin zu Sex und Fortpflanzung. Irgendwie (es gibt mehrere Theorien), aber ich werde es "irgendwie" nennen ... Wir begannen, uns im Prozess des Denkens zu entwickeln, es bedurfte so großer Proportionen, dass uns klar wurde, dass wir unsere Natur verändern können. Wir begannen, unser kritisches analytisches Bewusstsein als Motor zu nutzen, um alles zu werden, was unsere Vorstellungskraft visualisieren konnte. Jeder Mensch hat zu seinen Lebzeiten ein Boot geschaffen, das ich am Flussufer nenne. Es ist ein sehr einfaches Konzept. Sie sind geboren, wachsen und nehmen die Welt um Sie herum wahr. Vor ihr kommen Sie so weit wie möglich voran, entweder mit einer praktischen oder theoretischen Tatsache. Wenn Sie sterben, verwandelt sich Ihr Wissen in ein Boot am Fluss Wer danach kommt, nutzt dies aus, um ein bisschen weiter zu kommen, und der Zyklus geht weiter.

Es stellt sich heraus, dass wir nach Tausenden von Jahren nicht mehr wissen, was tatsächlich real ist. Es ist, als ob nichts wirklich real ist, vorausgesetzt, alles wurde zu einem bestimmten Zeitpunkt in der Geschichte von jemandem erstellt (bestimmte Kreationen waren unglaublich und halten uns bis heute am Leben, andere nach einigen Jahrhunderten oder sogar so unglaublich). Es ist gut, dass es menschliche Instinkte, Biologie und das nicht entzifferbare Unbewusste selbst gibt, aber dennoch ist jede Realität eine Fantasie, die wir wählen, damit die Existenz des Menschen eine logischere Bedeutung hat. Beispiel: Essen Sie Hundefleisch? Vielleicht auch, vielleicht nicht. Es hängt davon ab, wo Sie gelebt haben und was Sie gelernt haben. Ein anderes Beispiel: Stimmen Sie dem zu, was am 11. September passiert ist? Wahrscheinlich nicht, aber für diejenigen, die "im Kopf" hielten, war normal. Hier ist eine kleine Reflexion: Wie viel von Ihnen gehören und wie viel von Ihnen ist eine Wiederholung?

Wie sehr können wir wirklich frei über die Welt, die Existenz und unser Leben nachdenken? Ich weiß, dass es keine einfache Aufgabe ist, es ist viel einfacher, mit dem kleinen Boot, das jemand am Fluss gebaut und verlassen hat, zu umarmen. Immerhin ist es fertig.

Die letzte Frage ist der Anfang von allem. Das kleine Boot, das ich am Ufer des Flusses abholen wollte, lässt mich glauben, dass wir zwei Möglichkeiten haben. Die erste wäre, Symbole / Archetypen von Gedanken und Verhaltensweisen auszuwählen, die wir irgendwie identifizieren und diese zu unserer Lebensweise machen. Die zweite Möglichkeit ist, mit einem Blick darauf zu schauen, wer nicht bereit ist, alles gekaute zu akzeptieren und Fragen zu stellen. Denken Sie nicht, dass dieser zweite Weg so interessant ist, dass Sie fast immer auf einer einsamen Reise sind, wenn es darum geht, über verzerrte Seiten allgemeiner Muster nachzudenken, aber in erster Linie ist es ein großer Sklave, ein Sklave zu sein, ohne zu wissen, dass Sie versklavt sind. Moral der Geschichte: Der Blick auf die Zivilisation als bedeutender evolutionärer Fortschritt und das Verständnis, dass es nicht möglich ist, 200 Millionen oder 7 Milliarden Menschen in eine Form kollektiven oder analytischen Denkens zu drängen, es ist das, was es ist, die Dinge sind, wie sie sind, wie es scheint überflüssig, aber jeder sieht, was er sehen kann.

Tiago Szymel

Besuchen Sie die Website: tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

Σκάφος στον ποταμό.

Ήμασταν ζώα, όπως κάθε άλλο ζωντανό ζώο στη φύση. Ψάχνοντας μόνο την ύπαρξη μέσω της επιβίωσης, όλα βασισμένα στα ένστικτα, από τα τρόφιμα, για να ξεκουραστούν στο σεξ και την αναπαραγωγή. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο (υπάρχουν διάφορες θεωρίες), αλλά θα καλέσω «κάπως» ... αρχίσαμε να εξελίσσεται κατά τη διαδικασία της σκέψης, το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις που συνειδητοποιήσαμε ότι θα μπορούσε να αλλάξει τη φύση μας. Αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε την κριτική, αναλυτική συνείδηση ​​μας ως κινητήρα για να φανταστούμε να φανταστούμε. Κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του έχει παραγάγει αυτό που αποκαλώ βάρκα του ποταμού. Είναι αρκετά απλή ιδέα, που γεννιούνται, μεγαλώνουν και αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους, πριν από αυτό θα προχωρήσετε όσο μπορείτε, είτε με μια πρακτική ή θεωρητική γίνει, όταν πεθάνετε τις γνώσεις σας μετατρέπεται σε μια βάρκα στον ποταμό , όποιος έρχεται μετά εκμεταλλεύεται αυτό για να προχωρήσει λίγο περισσότερο και ο κύκλος συνεχίζεται.

Αποδεικνύεται ότι χιλιάδες χρόνια αργότερα, δεν γνωρίζουμε πλέον τι είναι πραγματικά πραγματικό. Είναι σαν τίποτα στην πραγματικότητα ήταν πραγματική, υπό την προϋπόθεση ότι τα πάντα δημιουργήθηκε από κάποιον που σε κάποια στιγμή της ιστορίας (μερικές δημιουργίες ήταν εκπληκτικό και μας κρατάει ζωντανούς σήμερα, άλλα μετά από μερικούς αιώνες ή τόσο φοβερό, καθώς και). Όλα όμως υπάρχουν και τα ανθρώπινα ένστικτα, τη βιολογία και τη δική του ασυνείδητου ανεξιχνίαστος, αλλά όλοι πραγματικότητα είναι μια φαντασίωση έρχονται αλήθεια ότι έχουμε επιλέξει για την ύπαρξη του ανθρώπου έχει πια λογική έννοια. Παράδειγμα: Τρώτε κρέας σκύλου; Ίσως έτσι, ίσως όχι. Εξαρτάται από το πού ζείτε και τι μάθατε. Ένα άλλο παράδειγμα: συμφωνείτε με ό, τι συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου; Πιθανώς όχι, αλλά για εκείνους που κρατούσαν "στο κεφάλι" ήταν φυσιολογικό. Εδώ είναι μια μικρή αντανάκλαση: Πόσο από σας είστε δικοί σας και πόσο από σας είναι μια επανάληψη;

Πόσο πραγματικά είμαστε ελεύθεροι να σκεφτούμε τον κόσμο, την ύπαρξη και τη ζωή μας. Γνωρίζω ότι δεν είναι απλό έργο, είναι πολύ πιο εύκολο να αγκαλιάσεις με το μικρό καράβι που κάποιος έχει ήδη χτίσει και έφυγε από τον ποταμό. Μετά από όλα, είναι έτοιμο.

Η τελική ερώτηση είναι η αρχή όλων. Το μικρό σκάφος που επέλεξα να σηκώσω στην άκρη του ποταμού, με κάνει να πιστεύω ότι έχουμε δύο επιλογές. Ο πρώτος θα ήταν να επιλέξουμε σύμβολα / αρχέτυπα σκέψεων και συμπεριφορών που προσδιορίζουμε με κάποιο τρόπο και να κάνουμε αυτούς τους τρόπους ζωής. Η δεύτερη επιλογή είναι να κοιτάξουμε με μια ματιά ποιος δεν είναι πρόθυμος να δεχτεί όλα τα μασούν και θέλουν να θέσουν ερωτήσεις. Μην νομίζετε ότι αυτή η δεύτερη διαδρομή είναι τόσο ενδιαφέρον, σχεδόν πάντα θα είναι ένα μοναχικό ταξίδι στην περίπτωση της διαστρεβλωμένη σκέψη από την πλευρά με τις γενικές προδιαγραφές, αλλά η πρώτη επιλογή είναι μια μεγάλη τσάντα για να είναι σκλάβος χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι σκλαβωμένη. Ηθικό Δίδαγμα: Η ματιά στον πολιτισμό ως ένα σημαντικό εξελικτικό εκ των προτέρων και να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να κάνουν 200 εκατομμύρια ή 7000000000 για να λάβει μια μορφή συλλογικής ή αναλυτική σκέψη, είναι αυτό που είναι, τα πράγματα είναι όπως είναι, φαίνεται περιττό αλλά όλοι βλέπουν τι βλέπουν.

Tiago Szymel

επισκεφθείτε την τοποθεσία: tiagoszymel.com

6 Δεκεμβρίου 2018

Skáfos ston potamó.

Ímastan zóa, ópos káthe állo zontanó zóo sti fýsi. Psáchnontas móno tin ýparxi méso tis epivíosis, óla vasisména sta énstikta, apó ta trófima, gia na xekourastoún sto sex kai tin anaparagogí. Étsi, katá kápoio trópo (ypárchoun diáfores theoríes), allá tha kaléso «kápos» ... archísame na exelíssetai katá ti diadikasía tis sképsis, to théma píre tétoies diastáseis pou syneiditopoiísame óti tha boroúse na alláxei ti fýsi mas. Archísame na chrisimopoioúme tin kritikí, analytikí syneídisi ​​mas os kinitíra gia na fantastoúme na fantastoúme. Káthe ánthropos katá ti diárkeia tis zoís tou échei paragágei aftó pou apokaló várka tou potamoú. Eínai arketá aplí idéa, pou gennioúntai, megalónoun kai antilamvánontai ton kósmo gýro tous, prin apó aftó tha prochorísete óso boreíte, eíte me mia praktikí í theoritikí gínei, ótan pethánete tis gnóseis sas metatrépetai se mia várka ston potamó , ópoios érchetai metá ekmetallévetai aftó gia na prochorísei lígo perissótero kai o kýklos synechízetai.

Apodeiknýetai óti chiliádes chrónia argótera, den gnorízoume pléon ti eínai pragmatiká pragmatikó. Eínai san típota stin pragmatikótita ítan pragmatikí, ypó tin proüpóthesi óti ta pánta dimiourgíthike apó kápoion pou se kápoia stigmí tis istorías (merikés dimiourgíes ítan ekpliktikó kai mas kratáei zontanoús símera, álla metá apó merikoús aiónes í tóso foveró, kathós kai). Óla ómos ypárchoun kai ta anthrópina énstikta, ti viología kai ti dikí tou asyneíditou anexichníastos, allá óloi pragmatikótita eínai mia fantasíosi érchontai alítheia óti échoume epiléxei gia tin ýparxi tou anthrópou échei pia logikí énnoia. Parádeigma: Tróte kréas skýlou? Ísos étsi, ísos óchi. Exartátai apó to poú zeíte kai ti máthate. Éna állo parádeigma: symfoneíte me ó, ti synévi stis 11 Septemvríou? Pithanós óchi, allá gia ekeínous pou kratoúsan "sto kefáli" ítan fysiologikó. Edó eínai mia mikrí antanáklasi: Póso apó sas eíste dikoí sas kai póso apó sas eínai mia epanálipsi?

Póso pragmatiká eímaste eléftheroi na skeftoúme ton kósmo, tin ýparxi kai ti zoí mas. Gnorízo óti den eínai apló érgo, eínai polý pio éfkolo na ankaliáseis me to mikró karávi pou kápoios échei ídi chtísei kai éfyge apó ton potamó. Metá apó óla, eínai étoimo.

I telikí erótisi eínai i archí ólon. To mikró skáfos pou epélexa na sikóso stin ákri tou potamoú, me kánei na pistévo óti échoume dýo epilogés. O prótos tha ítan na epiléxoume sýmvola / archétypa sképseon kai symperiforón pou prosdiorízoume me kápoio trópo kai na kánoume aftoús tous trópous zoís. I défteri epilogí eínai na koitáxoume me mia matiá poios den eínai próthymos na dechteí óla ta masoún kai théloun na thésoun erotíseis. Min nomízete óti aftí i défteri diadromí eínai tóso endiaféron, schedón pánta tha eínai éna monachikó taxídi stin períptosi tis diastrevloméni sképsi apó tin plevrá me tis genikés prodiagrafés, allá i próti epilogí eínai mia megáli tsánta gia na eínai sklávos chorís na gnorízei poios eínai sklavoméni. Ithikó Dídagma: I matiá ston politismó os éna simantikó exeliktikó ek ton protéron kai na katalávoun óti den boroún na kánoun 200 ekatommýria í 7000000000 gia na lávei mia morfí syllogikís í analytikí sképsi, eínai aftó pou eínai, ta prágmata eínai ópos eínai, faínetai perittó allá óloi vlépoun ti vlépoun.

Tiago Szymel

episkeftheíte tin topothesía: tiagoszymel.com

6 Dekemvríou 2018

https://tiagoszymel.com

https://tiagoszymel.com/Tiago-Szymel-texto-sobre-o-barco-na-beira-do-rio.php

© Copyright Tiago Szymel